Wstęp: Zrosty wewnątrznosowe (synechie) należą do najczęstszych powikłań po septoplastyce i septokonchoplastyce; mimo, iż nie są uznawane za powikłania o ciężkim charakterze, mogą prowadzić do pogorszenia drożności nosa, zmniejszenia satysfakcji pacjenta oraz utrzymywania się niedrożności nosa wygadającej dodatkowego leczenia. Cel: Przegląd aktualnego piśmiennictwa dotyczącego częstości występowania, czynników ryzyka, profilaktyki oraz leczenia zrostów po septoplastyce i septokonchoplastyce. Materiały i metody: Narracyjny przegląd piśmiennictwa z wykorzystaniem bazy PubMed. Zidentyfikowano dziewięć badań bezpośrednio dotyczących zrostów pooperacyjnych po septoplastyce lub septokonchoplastyce. Po przeprowadzeniu ręcznej analizy piśmiennictwa cytowanego w zakwalifikowanych pracach oraz włączeniu istotnych publikacji uzupełniających ostatecznie analizie poddano 21 artykułów. Uwzględniono prace oryginalne, badania porównawcze, badania randomizowane, kohortowe oraz istotne prace przeglądowe opublikowane w j. angielskim. Wyniki: raportowana częstość występowania zrostów wynosiła od 3,1% do 26,75%. Wartości wyższe, 36,2%, były opisywane zwłaszcza w kontekście chirurgii małżowin nosowych. Do głównych czynników związanych z powstawaniem zrostów należały: uszkodzenie błony śluzowej, kontakt przeciwległych powierzchni pozbawionych nabłonka, oraz sposób postępowania pooperacyjnego. Dane dotyczące rutynowego stosowania separatorów wewnątrznosowych pozostają niejednoznaczne, jednak w kilku badaniach wykazano zmniejszenie częstości występowania zrostów, szczególnie u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka. Alternatywą dla tamponady nosa może być szew przezprzegrodowy; należy wskazać iż zastosowanie gazy setonowej zwiększa ryzyko zrostów.Techniki endoskopowe mogą ograniczać uszkodzenia błony śluzowej, a w rezultacie obniżyć ryzyko komplikacji. Zastosowanie mitomycyny C, może być opcją do rozważenia w niektórych przypadkach. Wnioski: Zrosty pozostają istotnym powikłaniem septo- bądź septokonchoplastyki. Podstawowe znaczenie w profilaktyce ich wystąpienia mają zabezpieczenie integralności błony śluzowej, minimalizowanie uszkodzeń nabłonka i odpowiednia pielęgnacja ran w okresie pooperacyjnym.